Güneşi Çağırırmış Yüreği Üşümüş Her Çocuk

Yazan: Tahsin Özmen

sokak lambaları dururken?
boyun bükmek sarı çiğdeme yakışmazmış?
.
biraz ayrılık kokarmış her istasyon
verilip de tutulmamış söze? ihanet sorulmazmış
ve
ne kadar sevgiden yoksunsa yürek?o kadar ayazmış
.
bazen dünyayla savaşırmış insan? kendisiyle barışmak için
bazen yapraklarını dökermiş ağaç?üşümüş gölgesini ısıtmak için
..
kimi zehir kimi şarap
kimi viski kimi kezzap içermiş
kimi kesmeyi unutmuş makas misali?
hayatı ağzında geveler
kimi de yaşamın zorluklarından gölgesinin suflesiyle geçermiş
...
ağa düşmüş bir balık telaşıyla tutunurmuş insan yaşama
alışırmış yüreği sızılara
uçmayı öğrenirmiş kanatları kırıla kırıla
ve mutluluk bulurmuş gül bakışlı bir yarin gülüşündeki pırıltıda
.
eğer bir de gönüldaşı olursa?
yatağının boş kalan yanı sıcaklık hasreti çekmezmiş
?.
?yürekteymiş en onarılmaz yara
sevip sevilmezse?hiç geçmezmiş?

sanırdım ki?
-yük saymaz mazlumun külfetini insan olan
ve
yaraya sürülürse...dert içindir her derman-
.
ama sonunda an